Ευαισθησίες πίσω – πίσω… ?>

Ευαισθησίες πίσω – πίσω…

Καλήν ημέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας, απαντήστε μου
στο ερώτημα που με κατατρώει μέρες τώρα: Γιατί άραγε ο λαός δεν συμμερίζεται
τους ακραία πανηγυρικούς τόνους των κυβερνητικών για το PSI και δεν
βγαίνει στους δρόμους να το γιορτάσει; Να ξέρει άραγε κάτι παραπάνω ή μήπως
πρόκειται απλά για… ένστικτο;

  • Βέβαια, το γεγονός αυτό ουδόλως φαίνεται να προβληματίζει
    εκείνους που ανέλαβαν εργολαβικά και ουχί δημοκρατικά (ξέρουν άλλωστε καλά την
    διαδικασία της απ’ ευθείας ανάθεσης), να επιβάλλουν εκτός από μέτρα και την …εορταστική
    ατμόσφαιρα με την οποία «πρέπει» να πάμε επιτέλους προς τις εκλογές…

  • …Κατόπιν έξωθεν εντολής φυσικά, γιατί κάποια στιγμή, έστω
    και προσχηματικά, πρέπει να στηθούν και κάλπες. Κι αν αυτό γίνει πριν τα νέα
    μεσοπρόθεσμα του μνημονίου β’, τον Ιούνιο, υπάρχει ελπίδα συγκυβέρνησης. Αν τ’
    αφήσουν για μετά, μαύρο φίδι που τους… κατάπιε, οριστικά και αμετάκλητα!

  • Μην τρώτε λοιπόν το παραμύθι περί δημοκρατικών ευαισθησιών
    πίσω – πίσω… Ψηφίστε μεν ό,τι σας φωτίσει ο Θεός, αλλά να ‘χετε κατά νου και
    πως παίζεται το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι απέναντι στο οποίο η στοιχειώδης άμυνα
    επιβάλλει δύο πράγματα: α) γνώση όλων των παραμέτρων της πραγματικότητας και β)
    συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία.

  • Γνώση, για να μη μένουμε στην κατευθυνόμενη ενημέρωση των
    καναλιών και συμμετοχή, για να μπορούμε να μιλάμε έπειτα για πραγματική και όχι
    εικονική (κοινοβουλευτική) λαϊκή εντολή. Το δεύτερο είναι σαφές. Για το πρώτο
    όμως οφείλω να σας δώσω ένα παράδειγμα, πριν ολοκληρώσω την τοποθέτησή μου…

  • Όπως ξέρετε, το αρμόδιο όργανο του κόμματός του, επέβαλλε
    τον Βενιζέλο ως μοναδικό υποψήφιο για την αρχηγία του, γεγονός που καυτηρίασαν
    άλλοι επίδοξοι αρχηγοί, τονίζοντας πως στις μέρες μας η δημοκρατικότητα πρέπει
    να υπερτερεί των διαδικασιών. Πόσες φορές από τότε ακούσατε στις ειδήσεις τον
    «Μπένι» και πόσες εκείνους;

  • Πάμε τώρα και στα πολύ δικά μας, τα της ΑΕΛ, η οποία χθες
    αντιμετώπισε τα Σέρρας με αποστολή που στο σύνολό της στο φετινό πρωτάθλημα
    είχε σημειώσει πριν τη σέντρα της συγκεκριμένης αναμέτρησης 5 γκολ! Όσοι
    διαβάσατε το προηγούμενο φύλλο μας, καταλαβαίνετε. Όσοι όχι, προχωρήστε
    παρακάτω…

  • Λέω, λοιπόν, ότι στη χθεσινή αποστολή ήταν ο Νεμπεγλέρας, ο
    Κολοβέτσιος, ο Καούνος, ο Χατζής κι ο Ζεκίνια. Τα υπόλοιπα 12 τέρματα των
    «βυσσινί» τα ‘χαν πετύχει παίκτες που δεν υπάρχουν πια στο ρόστερ κι ένα ο
    Χασομέρης που είναι τραυματίας. Πρόοδος, γιατί στα Ψαχνά η ΑΕΛ που αγωνίστηκε
    (απόντων και των Χατζή, Ζεκίνια) είχε σκοράρει τρις!

  • Από ποιόν να ‘χει να περιμένει λοιπόν κι ο Κεχαγιάς κι εμείς
    μαζί; Η κατάσταση μου θυμίζει μια φορά κι έναν καιρό, στα «πέτρινα χρόνια», που
    ρωτούσες τον Μοράλες, «τι γίνεται ρε Οράσιο, θα βάλουμε κανένα γκολ;» και σου
    απαντούσε, «να βάλουμε, αλλά ποιος να το βάλει, αυτοί δεν σκοράρουν ούτε στις
    προπονήσεις»!

  • Βρίσκεται ή όχι ειρωνικό το πνεύμα, ομολογώ πως έχω σηκώσει
    τα χέρια ψηλά με όσα έχω δει φέτος κι αυτό το πικρό χιούμορ είναι το μοναδικό
    που απέμεινε και σ’ εμένα και σε πολλούς ακόμη, ως αυτοπροστασία. Δώσαμε
    πίστωση, στηρίξαμε, κάναμε τα πάντα για να δώσουμε ώθηση, αλλά πλέον τα
    επιχειρήματα έχουν εξαντληθεί…

  • Κι αν στο ματς με τα Σέρρας άλλαζε κάτι, θα λαμβάνονταν ως εξαίρεση σ’ έναν κανόνα που θέλει την ΑΕΛ απ’ την 11η ως και την
    18η αγωνιστική, να ‘χει τέρματα 2-6 (που ‘γιναν 2-7), να ‘χει σκοράρει σε ένα απ’ τα
    οκτώ ματς (που ‘γιναν εννιά) και στην ειδική βαθμολογία αυτού του διαστήματος να ‘χει με 5 πόντους
    την τρίτη χειρότερη συγκομιδή της κατηγορίας!

  • Πριν σας αφήσω για σήμερα, επιτρέψτε μου ένα κάπως πιο
    προσωπικό μήνυμα. Αν είμαι λίγος ή πολύς ως δημοσιογράφος, κρίνεται σε βάθος 20
    χρόνων επαγγελματικής διαδρομής και φυσικά απ’ το σύνολο των αναγνωστών,
    ακροατών και τηλεθεατών. Όχι, φυσικά, από τον άμεσα εμπλεκόμενο σ’ ένα ρεπορτάζ,
    διασταυρωμένο από πολλές πλευρές.

  • Αν τώρα, εκείνος ή ο κάθε άλλος, θεωρεί ως διασταύρωση την
    δική του θέση και μόνο, θα του θυμίσω πως ήμασταν μαζί, στην ίδια πλευρά, όταν
    κράζαμε τον Πηλαδάκη στην προσπάθεια που έκανε να μας παραδώσει… μαθήματα,
    «μαλώνοντάς μας» που δεν τον πήραμε τηλέφωνο πριν αναδείξουμε το μέγεθος των
    οικονομικών προβλημάτων της ΠΑΕ! 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *