Συν, πλην κι επί τ’ αυτά… ?>

Συν, πλην κι επί τ’ αυτά…

Αγαπητοί εν μνημονίω αδελφοί του ελέους της Μέρκελ, καλώς
σας βρήκα και σήμερα. Επειδή θέλοντας και μη η συνέντευξη Πηλαδάκη θα ‘χει τη
μερίδα του λέοντος στο υπόλοιπο της σελίδας, είπα ν’ αποφύγω αυτή τη φορά το
πολιτικό σχόλιο, αφήνοντας τις φωτογραφίες να μιλήσουν…

  • Πάμε λοιπόν στα (ει)δικά μας και δη στα προχθεσινά, όπου
    εντύπωση μου έκανε κατ’ αρχήν η ατζέντα των θεμάτων που έθιξε ο πρόεδρος της
    ΠΑΕ ΑΕΛ και αποτέλεσαν προφανώς τους λόγους για τους οποίους έδωσε μια
    συνέντευξη Τύπου, η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη δεν ήταν ανάγκη να δοθεί
    αυτή τη στιγμή.

  • Τοποθετήθηκε λοιπόν κι είπε αυτά που είχε να πει, για πέντε
    συγκεκριμένα ζητήματα: Οικονομικό, Επιλογή προπονητών – συνεργατών, Σενάρια
    αγοραπωλησίας της ομάδας, Ερασιτεχνική, Οργανωμένοι. Άλλα τα ξεκαθάρισε, άλλα
    όχι, αλλού μας κάλυψε κι αλλού όχι, χωρίς πάντως ν’ ακουστεί κάτι πραγματικά
    καινούριο.

  • Μ’ άφησε όμως ν’ αναρωτιέμαι… Καλά, η εν γένει κατάσταση στο
    αγωνιστικό τμήμα δεν τον απασχολεί σε βαθμό που να θέλει να τοποθετηθεί; Ή
    μήπως δεν παίζει μπάλα εκείνος, άρα δεν ευθύνεται και για τ’ αποτελέσματα;
    Εκτός κι αν έχει δώσει στους παίκτες ιδανικές προϋποθέσεις κι είναι αυτοί που
    μας κάνουν… πλάκα!

  • Δεδομένου ότι είμαι από εκείνους που δεν συνηθίζουν να
    κρίνουν αβασάνιστα τις προθέσεις του καθενός, ακριβώς γιατί τις θεωρώ ύψιστο
    κριτήριο, θέλω να πω ότι δεν μπορεί κανείς πρόεδρος (παρών ή απών) να θεωρεί
    τον εαυτό του άμοιρο ευθυνών για τα αγωνιστικά αποτελέσματα, που στο φινάλε
    ορίζουν τα πάντα…

  • Αν δηλαδή η ΑΕΛ πήγαινε τρένο, θ’ ασχολούνταν κανείς σ’ αυτό
    το βαθμό με τα υπόλοιπα προβλήματα, όσο σοβαρά κι αν είναι αυτά; Ή μήπως, αν η
    ομάδα βάδιζε από νίκη σε νίκη, θα χρειαζόταν κόπος για να βλέπουμε κατάμεστο το
    γήπεδο και γεμάτο (συγκριτικά με κάθε άλλη ομάδα της Β’) κάθε 15 μέρες το
    ταμείο της ΠΑΕ;

  • Επιπλέον, κάτι ακόμη που με ξένισε και θέλω να το καταγράψω,
    είναι η κακή αριθμητική που χρησιμοποίησε στην επιχειρηματολογία του. Δυστυχώς,
    δεν είναι μόνο οι δύο τελευταίες σεζόν προβληματικές για τους «βυσσινί»! Είναι
    οι τρεις απ’ τις τέσσερις τελευταίες, συν μια την εποχή Λυράκη – Δώνη, που την
    έσωσε το κύπελλο.

  • Που σημαίνει πως στις μισές περιόδους της προεδρίας του η
    ΑΕΛ ήταν παταγωδώς μακριά απ’ τον αντικειμενικό της στόχο κι ας μην ήταν
    πρόθεσή του. Κι επειδή πρόσωπα πάνε κι έρχονται αλλά εκείνος μένει, καλό ήταν
    ν’ αποδεχτεί κάποια στιγμή πως όσο στραβός κι αν είναι ο γιαλός, κάπου στραβά
    έως πολύ στραβά αρμενίζει κι ο ίδιος!

  • Κατά τ’ άλλα, διαφωνώ πως στην προκειμένη περίπτωση υπήρξε
    διχαστικός. Ίσα – ίσα που για πρώτη φορά ανέλαβε την ευθύνη να μιλήσει με
    ονοματεπώνυμα και δεν τσουβάλιασε αόριστα ούτε οπαδούς, ούτε φιλάθλους, ούτε
    σύσσωμη την Ερασιτεχνική. Δύο ανθρώπους κατήγγειλε και συγκεκριμένα περιστατικά ανέφερε…

  • Θα έλεγα μάλιστα πως έδωσε το έναυσμα να δημοσιοποιηθεί μια
    κόντρα που υποβόσκει χρόνια τώρα και ταυτόχρονα την αφορμή να υπάρξουν εν γένει
    δημόσιες τοποθετήσεις, ώστε να βγάλουμε όλοι τα συμπεράσματά μας. Ήδη – όπως
    σωστά ειπώθηκε από τους καταγγελλόμενους – έγινε για πρώτη φορά Δ.Σ. Λίγο
    είναι;

  • Άρα, κάτι καλό μπορεί να προκύψει μακροπρόθεσμα… Απορώ όμως,
    παρ’ όλη την αναπάντεχη αισιοδοξία μου επί του συγκεκριμένου, που στα σκατά
    βρίσκουν και η μια και η άλλη πλευρά διάθεση για αντιπαράθεση, μέσα σ’ αυτόν
    τον κυκλώνα των δυσάρεστων εξελίξεων τόσο για την προσωπική ζωή του καθενός
    μας, όσο και για την ομάδα.

  • Με την ευκαιρία, να μην ξεχάσω να επαναλάβω την πάγια θέση
    μου, σύμφωνα με την οποία η δημόσια ιδιότητα ακολουθεί ένα πρόσωπο σε κάθε σου
    ενέργεια, πάσης φύσης, 24 ώρες το 24ωρο… Για παράδειγμα, κι ο Πασχάλης ένα…
    «ατυχές συμβάν» είχε, ένα… «στιγμιαίο λάθος» έκανε ο άνθρωπος, αλλά ο διασυρμός
    του υπήρξε αυτονόητος…

  • Συμπολίτισσες και συμπολίτες, που θα ‘γραφαν κι ο Γραβάνης
    με το Νάκα (αν κρίνω απ’ το κείμενο της απάντησής τους, χωρίς να μπαίνω στην
    ουσία του), αν δεν πάρουμε χαμπάρι πως αυτή τη στιγμή πρέπει να επιμείνουμε σε
    όσα μας ενώνουν κι όχι σε όσα μας χωρίζουν, πολύ σύντομα θα ψάχνουμε χώρα, πόλη
    και ομάδα να… κρυφτούμε!
– Πρώτη δημοσίευση στην SportLarissa Press της 04/03/2012

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *