Επόμενη μέρα (2): Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει… ?>

Επόμενη μέρα (2): Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει…


Προ ημερών ανέπτυξα το σενάριο της μοναδικής κατ’ εμέ πραγματικής λύσης για την επόμενη μέρα της ΑΕΛ, επισημαίνοντας τις 1+1 πρακτικές προϋποθέσεις που θεωρώ απαραίτητες για να έχει ουσία και αποτέλεσμα το εγχείρημα. Σήμερα λοιπόν έρχομαι να τις υπενθυμίσω, γιατί είναι ανάγκη να καταγραφεί πόσο επικίνδυνο μπορεί να αποβεί, αν οποιοσδήποτε ενεργήσει βιαστικά. Κι εξηγώ…

Μιλώντας πάντα για το σενάριο του ηθελημένου υποβιβασμού στη Γ’ Εθνική, κάνω μια γρήγορη περιγραφή της προβλεπόμενης διαδικασίας. Η υπάρχουσα ΠΑΕ πτωχεύει για να εκκαθαριστεί εντός τριμήνου, το ερασιτεχνικό σωματείο αναλαμβάνει εξ’ ορισμού τη διοίκηση της ομάδας και με την επάνοδο στα επαγγελματικά πρωταθλήματα, δρομολογεί – με βάση συγκεκριμένες νομικές διατάξεις – τη σύσταση της νέας ΠΑΕ.
Είχα γράψει λοιπόν πως για να ‘ναι γόνιμη στην περίπτωση της ΑΕΛ αυτή η διαδικασία, απαιτείται:
α) Η άμεση μεταβίβαση του προπονητηρίου των Δένδρων απ’ την ΠΑΕ (κατά προτίμηση στην Ερασιτεχνική), ώστε σε περίπτωση εκκαθάρισης να μην χαθούν, δεδομένου ότι πρόκειται για περιουσιακό στοιχείο της εταιρείας.
β) Η δρομολόγηση της πρότασης και μετέπειτα της διαδικασίας, από άτομο ή άτομα οικονομικά ικανά να εγγυηθούν στον κόσμο ότι θα τρέξουν το «πρότζεκτ» (ελέγχοντας φυσικά τη διοίκηση του σωματείου και την μετέπειτα μετοχική σύνθεση) και θα πιέσουν τον Πηλαδάκη να συναινέσει, με στόχο την άμεση επάνοδο σε μια διετία στη Super League. Με λίγα λόγια, θα παίξουν τον ρόλο που κατ’ αναλογία παίζει ο Μελοσσανίδης στο σημερινό εγχείρημα της ΑΕΚ…
Επισήμανα ωστόσο απ’ την αρχή, πως όποιος ή όποιοι αναλάβουν αυτή την πρωτοβουλία, θα πρέπει να ακολουθήσουν μεν τον μπούσουλα της «Ένωσης», ερευνώντας παράλληλα κάθε πτυχή της διαδικασίας σε νομικό επίπεδο, καθώς ανάμεσα στην ΑΕΛ και στην ΑΕΚ υπάρχει μια ειδοποιός διαφορα… Εκεί το 90% των χρεών είναι προς το δημόσιο, ενώ εδώ το σχεδόν αντίστοιχο ποσοστό αφορά σε παίκτες ή προπονητές, γεγονός που ίσως κρύβει παγίδα. Και τι εννοώ…
 Ενώ τα χρέη της παλιάς ΠΑΕ προς το δημόσιο ακολουθούν τα φυσικά πρόσωπα και τα χρέη προς τρίτους (προμηθευτές ή πιστωτές) παραπέμπονται στην εκκαθάριση των περιουσιακών στοιχείων, υπάρχει ένα θολό τοπίο γύρω από τα χρέη που αφορούν ποδοσφαιριστές και προπονητές, καθώς η FIFA και η UEFA, δεν αναγνωρίζουν – τουλάχιστον προς το παρόν – την οδό που προτείνει η ελληνική νομοθεσία για την πτώχευση.
Πιο συγκεκριμένα, οι ανώτατες διεθνείς ποδοσφαιρικές αρχές σου λένε: Κατά 10% μέτοχος μιας ΠΑΕ είναι το Ερασιτεχνικό Σωματείο, το οποίο αναλαμβάνει τη διοίκηση μετά την πτώχευση και γίνεται επίσης μέτοχος κατά 10% της νέας ΠΑΕ. Άρα, η εταιρεία μπορεί να αλλάζει, όχι όμως και η ομάδα-σωματείο μέλος της ΕΠΟ, που πρέπει να εκπληρώσει τα χρέη της προς τους παίκτες!
Ποιούς παίκτες όμως; 
Άλλος λέει πως η FIFA απαιτεί να πληρωθούν μόνο οι οφειλές προς παίκτες που προσέφυγαν στα διεθνή όργανα (που η ΑΕΛ έχει κάμποσους) και όχι προς εκείνους που αρκέστηκαν σε προσφυγή στα ελληνικά όργανα.
Άλλος λέει πως όλοι οι ποδοσφαιριστές διατηρούν το δικαίωμα και όχι μόνο όσοι έχουν προσφύγει ήδη στο εξωτερικό. 
Κι άλλος λέει πως η ΕΠΟ, προκειμένου να εξυπηρετήσει πρόσωπα και καταστάσεις εντός συνόρων, πιέζει ώστε τα διεθνή όργανα να αναγνωρίσουν πλήρως το ελληνικό εταιρικό δίκαιο και όλες οι οφειλές (και προς ποδοσφαιριστές ή προπονητές), είτε να ακολουθήσουν τα φυσικά πρόσωπα που τις δημιούργησαν, είτε να παραπεμφθούν επίσης στην εκκαθάριση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας.
Αυτό το τελευταίο είναι φυσικά γεγονός, καθώς ήδη η ΕΠΟ έχω απευθυνθεί σε FIFA και UEFA, με αφορμή το ζήτημα του Μακεδονικού και πιέζοντας για ανατροπή των δεδομένων αναμένει τι σχετική απάντηση. Πιο συγκεκριμένα, ο Μακεδονικός αποβλήθηκε με απόφαση των διεθνών οργάνων από την Δ’ Εθνική, λόγω οφειλής προς έναν Βούλγαρο ποδοσφαιριστή, ο οποίος είχε προσφύγει εκεί. Η ομοσπονδία μας λοιπόν, αναζητώντας δεδικασμένο, επιδιώκει πλέον την ανατροπή εκείνης της απόφασης, ώστε να εντάξει τον Μακεδονικό στην Γ’ Εθνική.
Λέγεται λοιπόν πως μόνο αν επιτευχθεί κάτι τέτοιο θα ξεκαθαρίσει το τοπίο και σ’ αυτό το κομμάτι, δηλαδή την διαδρομή που ακολουθούν τα χρέη προς ποδοσφαιριστές και προπονητές, στην περίπτωση πτώχευσης μιας ΠΑΕ!
Το νου μας λοιπόν και στην παραμικρή λεπτομέρεια, όχι μόνο εμείς, αλλά κυρίως εκείνοι που εύχομαι να υπάρχουν και που πιθανόν σκοπεύουν να υιοθετήσουν, να ερευνήσουν, να πείσουν και να πιέσουν ώστε να δρομολογηθεί για την ΑΕΛ η συγκεκριμένη λύση. Κανείς δεν θα θέλει να τους δει ξαφνικά με τη θηλιά στο λαιμό, λόγω της αγωνίας μας να απεμπλακεί η ομάδα απ’ την ομηρία των χρεών και του Πηλαδάκη. Γιατί, οποιαδήποτε άλλη «λύση» θα ‘ναι μορφή ομηρίας…
Πριν κλείσω, να πω και τούτο… Αν υπάρχει κάποιος που απορεί γιατί όλα αυτά δεν απασχόλησαν τον Ηρακλή, που έπεσε δια άλλης οδού στην Δ’ Εθνική και σήμερα είναι καθαρός, θυμίζω πως ο σημερινός Ηρακλής δεν είναι ομαλή συνέχεια του προηγούμενου. Είναι προϊόν της συγχώνευσης του Ερασιτέχνη Ηρακλή της Δ’ Εθνικής με την Α.Ε.Ποντίων Κατερίνης και το σωματείο που συνδέει την σημερινή ΠΑΕ με το παρελθόν δεν είναι ο ενιαίος Ερασιτέχνης Ηρακλής, όπως τον γνωρίζαμε μια φορά κι έναν καιρό.
Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο και δεν αποκλείω όταν ο Πηλαδάκης έθεσε ως «2ο σενάριο» τον υποβιβασμό στη Γ’ Εθνική, χωρίς ξεκάθαρο όπως φαίνεται τοπίο για τα χρέη προς παίκτες, να το έκανε έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του κι άλλη προοπτική ή επέκταση του σεναρίου… Αυτή που κάποιοι αποκάλεσαν προσφάτως «4ο σενάριο», αλλά ενδεχομένως να φοβούνται να το πουν ή να το γράψουν! 

2 σχόλια για το “Επόμενη μέρα (2): Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *