TSOUMBOX… Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (ΣΤΗ SUPERLEAGUE)!!! ?>

TSOUMBOX… Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (ΣΤΗ SUPERLEAGUE)!!!

Αυτό το κείμενο σηματοδοτεί δυο πράγματα… Το πρώτο, την έναρξη μιας συνεργασίας όπως ετούτη με το onlarissa, που ελπίζω να πάει μακριά. Το δεύτερο, την επιστροφή μου και κατ’ επέκταση την επιστροφή της υπογραφής «Tsoumbox» στον γραπτό Τύπο, μετά από έναν χρόνο και 25 μέρες!!! Κι η αλήθεια είναι πως την επιστροφή αυτή την προγραμματίζαμε από καιρό, αλλά μια το ένα, μια το άλλο, την αναβάλαμε…

Για παράδειγμα, κάπου στην αρχή του μήνα έλεγα να ξεκινήσω μ’ ένα κείμενο με καθαρά αγωνιστικές αναφορές για τις προβληματικές εμφανίσεις της ΑΕΛ στο δημιουργικό κομμάτι του παιχνιδιού. Να γράψω ας πούμε για τον εγκλωβισμό πρώτα του Ντόστανιτς κι έπειτα του Τσιώλη, στην καταστροφική για μένα και τα μάτια μας, ταυτόχρονη χρησιμοποίηση Μπόγιοβιτς και Μαρουκάκη στο αρχικό σχήμα. Ή για τον απαράμιλλο συνδυασμό της κοινής παρουσίας στην 11άδα των Γιοβάνοβιτς, Αναστασόπουλου, Ναγιάρ, Μπόγιο, Μαρού, οι οποίοι συνέθεταν μακράν τον πιο αργό άξονα της κατηγορίας (κι εμείς ψάχναμε να βρούμε γιατί η Καλλιθέα είχε κατοχή με 9 παίκτες, λες και δεν βλέπαμε ότι απλά και παραλόγως… λογικά, οι παίκτες της πήγαιναν πιο γρήγορα στη μπάλα). Ή πάλι για το κατ’ αρχήν κόλλημα του Σάκη, να προσπαθεί με το ζόρι να βγάλει λαγό από καπέλο. Πότε με τον Μπόγιοβιτς εξτρέμ, πότε με τον Βαρέλα 10άρι και πότε με τον Κοντοχρήστο χαφ. Μόνο η τοποθέτηση του Βέρτζου σαν μπακ του βγήκε, εκθέτοντας όμως ένα ολόκληρο ρόστερ, όταν διαθέτει 4 δεξιούς οπισθοφύλακες και χρειάζεται να παίξει έστω και μια φορά ένας πέμπτος!!!

Για να μην είμαι άδικος όμως, έλεγα να γράψω και για την ευεργετική παρουσία του ΣΤ8. Απ’ όταν ήρθε, φταίνε επιτέλους όλοι (οι άλλοι ενίοτε), ενώ ως τότε, έφταιγε μόνο ένας!!! Ή για την εξέλιξη της αμυντικής λειτουργίας των «βυσσινί» στην πλέον αποτελεσματική του πρωταθλήματος, με μηδέν παθητικό επί των ημερών του και μετρημένες 2-3 καθαρές ευκαιρίες όλες κι όλες απ’ τους αντιπάλους. Κι όπως είναι γνωστό, η επίθεση φέρνει εισιτήρια αλλά η άμυνα τίτλους…

Κι ύστερα, με το που τέλειωσε η καθυστέρηση λόγω υπαρκτών οργανωτικών λόγων, έπρεπε το blog να ‘ναι γραφιστικά συμβατό. Κι αυτό ήθελε επίσης χρόνο. Έτσι, έχασα την ευκαιρία να γράψω πρώτα-πρώτα για το αλαλούμ των κερκίδων με αποκορύφωμα το ματς με την Παναχαϊκή, που σε συνδυασμό με το αλαλούμ του αγωνιστικού χώρου με ώθησαν να postάρω στο facebook την βαθειά μου πεποίθηση ότι «έτσι μπορεί να πάμε μεν στη superlegue, αλλά ποτέ δεν πρόκειται να πάμε μπροστά»!!! Και το εννοώ… Όπως εννοώ κι ότι δεν είναι δυνατόν σε δυναμικές και διαδραστικές έδρες σαν και τη δική μας, να μην επηρεάζει την ομάδα η έλλειψη συνοχής της κερκίδας και αντίστροφα, να μην επηρεάζει την κερκίδα η έλλειψη συνοχής μεταξύ των παικτών. Όπως δε γίνεται χωριό όταν επιμένει ο ένας σε βάρος των πολλών, είτε λέγεται ποδοσφαιριστής έναντι συμπαικτών, είτε οργανωμένος έναντι όλων των υπολοίπων οπαδών.

Κι έπειτα, μετά το «Χ σαν νίκη» στην Κέρκυρα, ήρθε η εμφάνιση με την Καρδίτσα, στο μέσο όμως απεργίας. Αυτής που για κάποιους ήταν Πέμπτη-Παρασκευή, για άλλους Παρασκευή-Σάββατο κι έπειτα έγινε κοινή ως τα ξημερώματα Μ.Τετάρτης, αλλά έληξε απόγευμα Μ.Τρίτης!!! Τέλος πάντων… Σημασία έχει πως δεν μπόρεσα να γράψω με την ώρα τους, τα συμπεράσματα ενός απογεύματος που έδειξε ότι το πρώτο ζητούμενο όλων είναι η αρεστή εικόνα της ομάδας. Που όταν παίζει με Μπανούση, Ουρτάδο, έναν εκ των Ναγιάρ ή Αναστασό στα χαφ κι ένα φορ, ναι, μπορεί να είναι αρεστή. Γι’ αυτό έσκαγε μέχρι προχθές κι ο κόσμος, γιατί πιστεύει πως αυτή η ομάδα μπορεί και καλύτερα. Κάτι που δεν πίστευε πέρυσι, γιατί δεν γινόταν να πιστεύει. Κι όταν η ομάδα αρέσει κι όταν οι οργανωμένοι οπαδοί επιμένουν σε πανό και συνθήματα που αντιπροσωπεύουν το σύνολο, τότε η ενέργεια όλων γίνεται θετική και διοχετεύεται σε μια και μόνη κατεύθυνση. Υπέρ της ΑΕΛ κι εναντίον όποιου τολμήσει να την απειλήσει, αντιπάλου ή διαιτητή. Ήταν απ’ τις στιγμές, τις βραδιές εκείνες, που οφείλουν να κάνουν και την διοίκηση να δει πόσο δίκαιος είναι κατά κανόνα αυτός ο κόσμος και πόσο άδικο είναι να τον κρίνεις βιαστικά, επειδή αποδοκίμασε μια φορά εν χορώ την ομάδα ή χειροκρότησε αντίπαλο.

Δρόμο πήρε δρόμο άφησε λοιπόν αυτή η επιστροφή του tsoumbox, για να ‘ρθει να κουμπώσει τελικά με μια άλλη. Την επιστροφή της ΑΕΛ στη superleague, που υπό προϋποθέσεις, μπορεί κι από σήμερα ακόμη, που ανεβαίνει αυτό το κείμενο, να εκληφθεί ως γεγονός. Σημαδιακό λέτε; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Είτε σήμερα είτε αύριο, με πρωτιά ή χωρίς, η άνοδος είναι εδώ κι ας λένε οι Τρικαλινοί ό,τι θέλουν. Στο κάτω-κάτω, ο τρόπος που μας αντιμετωπίζουν αποδεικνύει και το πόσο μεγάλο είναι το ειδικό βάρος μας για τις πλάτες τους. Το ζητούμενο πάντα για την ΑΕΛ, θα πρέπει να είναι – πρωτίστως τουλάχιστον – το τι λένε οι Λαρισαίοι για εκείνη…

Άντε με το «διπλό» λοιπόν σήμερα κι όπως καταλάβατε, έχουμε πολύ ψωμί μπροστά για να… ζυμώσουμε!!!

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά κοντά χίλιες λέξεις έγραψα και το όνομα Κούγιας δεν υπάρχει πουθενά. Δεν πειράζει… Ευκαιρία να δούμε αν και η απουσία του συνιστά ομοίως λόγο εξωδίκου, όπως συνιστά σε πολλές περιπτώσεις η διαφωνία μαζί του.


Ένα σχόλιο για το “TSOUMBOX… Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (ΣΤΗ SUPERLEAGUE)!!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *