ΑΠ’ ΤΗΝ ΜΠΑΝΑΝΑ ΩΣ ΤΗΝ «ΜΠΑΝΑΝΙΑ»… ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΔΡΟΜΟΣ!!! ?>

ΑΠ’ ΤΗΝ ΜΠΑΝΑΝΑ ΩΣ ΤΗΝ «ΜΠΑΝΑΝΙΑ»… ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΔΡΟΜΟΣ!!!

Λένε πως η κριτική είναι πολυτιμότερη όταν το αντικείμενό της βρίσκεται στα πάνω του και εν πολλοίς το πιστεύω, υπό την προϋπόθεση ότι θα ‘χει την ωριμότητα και την παλικαριά να την λάβει υπόψη και δεν θα την θάψει κάτω από τις δάφνες της όποιας επιτυχίας. Μιας επιτυχίας που οπωσδήποτε και δεν είναι αυτονόητη. Μιας επιτυχίας που οπωσδήποτε είναι πια τόσο κοντά για τη φετινή ΑΕΛ, γιατί κάποιος έβαλε το κεφάλι στον οικονομικό ντορβά κι έκανε κατά τεκμήριο σωστές, ορθόδοξες επιλογές, μέσα κι έξω απ’ το γήπεδο. Μιας επιτυχίας που οπωσδήποτε έρχεται ως κατάκτηση της δουλειάς των τεχνικών επιτελείων, του ιδρώτα των παικτών και της ενεργειακής δυναμικής που ξέρει να χαρίζει απλόχερα σ’ αυτή την ομάδα ο κόσμος κι η ξεχωριστή ιστορία της.

Τώρα λοιπόν, τώρα που η ομάδα επανέλαβε κόντρα στον Πανσερραϊκό την καλή και παραγωγική σε φάσεις εμφάνιση που ‘χε κάνει και κόντρα στην Καρδίτσα, ξεπερνώντας την άθλια έως ταπεινωτική παρουσία των Τρικάλων, τα οποία με τη σειρά τους της έδωσαν σήμερα το δικαίωμα να αναζητά μόλις έναν πόντο σε τρία ματς για να σφραγίσει μαθηματικά την άνοδο, μπορώ να απαντήσω χωρίς φόβο και πάθος σε όσους έσπευσαν να αναρωτηθούν «γιατί έπεσε τόσο κράξιμο για εκείνο το 3-0 (και λίγα ήταν), για μια ομάδα που μόλις μια αγωνιστική έλλειψε απ’ την κορυφή απ’ το ξεκίνημα του πρωταθλήματος»!!!

Λοιπόν:

Καλοκαίρι του ’96 και η ΑΕΛ με προπονητή τον Φοιρό, προετοιμάζεται για το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής, με την ελπίδα ότι θα επανέλθει άμεσα στους «μεγάλους», απ’ όπου θα απουσίαζε για πρώτη φορά τα τελευταία 18 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων έγραψε τις πλέον χρυσές σελίδες της ιστορίας της. Μεταξύ άλλων φιλικών αγώνων, έλαχε να παίξει και με τα Τρίκαλα στο Αλκαζάρ. Καλός, χρυσός ο κυρ Γιώργος, αλλά του ‘κανε του αγώνα μια διαχείριση κυριολεκτικά του θανάτου. Γιατί το τελικό 0-4 δεν σκότωσε μόνο την ψυχολογία της ίδιας της ομάδας, αλλά και τον εγωισμό μιας ολόκληρης πόλης, που είχε ήδη πληγεί απ’ τον αναπάντεχο υποβιβασμό, τον πρώτο που βίωσε ποτέ πρωταθλήτρια ομάδα στη χώρα μας.

Όπως ήταν φυσικό, πρώτα τον Φοιρό κι έπειτα τους παίκτες, τους πήρε και τους σήκωσε στα δημοσιεύματά μας. Τόσο, που την επομένη ο τότε προπονητής, μου ‘κανε την τιμή να με πάρει τηλέφωνο, προκειμένου να δικαιολογήσει τα πως και τα γιατί, εκφράζοντας όμως ταυτόχρονα και τις ενστάσεις του για το ύφος και την ένταση της κριτικής που του ασκήθηκε. «Λοιπόν – μου λέει – άκου γιατί μας ξέχεσες κι εσύ για ένα φιλικό…….. μπλα, μπλα, μπλα»… «Δηλαδή – τον ρωτάω – υπό την οπτική που μου περιέγραψες, μπορεί έστω και κατ’ ελάχιστο, έστω και σε φιλικό, να γίνει ανεκτό ένα τέτοιο αποτέλεσμα και μάλιστα, μ’ αυτόν τον αντίπαλο»; «Μα – μου» μου απαντάει, για να μ’ ακούσει μάλλον αιφνιδιασμένος να τους λέω: «Γι’ αυτό εσείς οι Αρειανοί είσαστε και θα παραμείνετε άτιτλοι»!!!

Θίχτηκε; Δεν θίχτηκε; Εμένα το μόνο που μ’ ένοιαζε ήταν να καταλάβει… Όπως στην προκειμένη περίπτωση μ’ ενδιαφέρει να καταλάβουν:

Α) Στο μεν αγωνιστικό τμήμα, πως οφείλουν όλοι να παλέψουν για να παράγουν σ’ αυτή την τελική ευθεία, τον ενθουσιασμό που αρμόζει σε μια άνοδο και ο οποίος – για κάμποσους λόγους – δεν είναι όσο θα έπρεπε διακριτός στην καθημερινότητα της πόλης. Πώς; Διεκδικώντας με νύχια, δόντια κι ελπίζω τα ανάλογα αποτελέσματα, την πρώτη θέση. Διεκδικώντας δηλαδή το δικαίωμα να λένε πως ήταν οι καλύτεροι του πρωταθλήματος. Κι αν δεν τα καταφέρουν, εδώ θα ‘μαστε να τα ξαναπούμε. Αλλά θα ‘χουν προσπαθήσει ως οφείλει να προσπαθεί η ΑΕΛ! Και δεν υπάρχει οπαδός αυτής της ομάδας που να μην αναγνωρίζει την άξια προσπάθεια…

Β) Στην δε ηγεσία, πως δυστυχώς αποτελεί έναν από τους λόγους που προκαλούν αυτό το έλλειμμα ενθουσιασμού, όταν σέρνει αυτή την τόσο μοναδική ομάδα, σε γραφικούς και ατέρμονους διαλόγους προσωπικού χαρακτήρα και περιεχομένου, με ανθρώπους που η ΑΕΛ κι ο κόσμος της δεν έχουν ούτε τους λόγους αλλά ούτε και την δυνατότητα να τους βλέπουν από εκεί ψηλά που βρίσκονται, ακόμη κι αν βάλουν τα καλύτερα… γυαλιά. Είναι τόσο μεγάλο τελικά αυτό το μέγεθος, που είναι αδύνατο να διακρίνει τον ανύπαρκτο μέσα στον σωρό με τα σκουπίδια. Ας μη το μικραίνουμε λοιπόν, μόνο και μόνο για να το φέρουμε στα μέτρα μιας έστω και μιας υπερτροφικής μπανάνας, η οποία σαφώς και δεν παράγεται κι ούτε πρέπει να επιτρέψουμε να παραχθεί ποτέ σ’ αυτό τον ιερό ποδοσφαιρικό τόπο, κάνοντάς τον ένα με την υπόλοιπη οπαδική, κοινωνική και πολιτική «Μπανανία», που μας έλαχε να ζούμε!!!

Χριστός Ανέστη…


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *