ΤΑ ΔΥΟ ΕΞΤΡΑ ΚΕΡΔΗ ΜΙΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗΣ ΑΕΛΙΚΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ ?>

ΤΑ ΔΥΟ ΕΞΤΡΑ ΚΕΡΔΗ ΜΙΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗΣ ΑΕΛΙΚΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ

Οι γιορτές για τις τέσσερις πλέον ανόδους της ΑΕΛ στην πρώην Α’ Εθνική και νυν Super(λέμε τώρα)league, αποτελούν ξεχωριστά σημεία αναφοράς στην 52χρονη ιστορία της και ιδιαίτερα, για όσους τις έχουν ζήσει. Είναι απ’ τις στιγμές εκείνες που γεννούν γενιές οπαδών και το είδα χθες στα γεμάτα «μαρίδα» πλέξι-γκλας, περιμετρικά του γηπέδου.

Με τις υπερβολές (ακόμη και στους σημερινούς τίτλους εφημερίδων, που μιλούν – φευ – έως και για επιστροφή της βασίλισσας στο θρόνο της!!!), αλλά και τις όμορφες πτυχές της, ακόμη και το χρονικό της «κρέμασμα», ώστε να νυχτώσει για τα καλά, η χθεσινή βραδιά ήταν μια απ’ αυτές.

Ωστόσο, πέρα από την ενίσχυση του ΑΕΛικού φρονήματος και την αναγέννηση της οπαδικής βάσης, που αποτελούν πάγιο όφελος ανάλογων επιτυχιών, στην προκειμένη περίπτωση προέκυψαν για την ομάδα δύο έξτρα οφέλη, που αν τα διαχειριστεί σωστά και στη συνέχεια, μπορούν πραγματικά να την απογειώσουν.

Το πρώτο κέρδος, ήταν η μαγιά που ρίχτηκε για την δημιουργία σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κερκίδα και της ηγεσία της ΠΑΕ. Μια σχέση που έλειπε καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, λόγω α) της φυσιολογικής επιφυλακτικότητας του κόσμου, που νιώθει προδομένος απ’ τον Πηλαδάκη, όχι μόνο γιατί η ομάδα χρεοκόπησε στα χέρια του, όχι μόνο γιατί έψαξε λύσεις σε ΑΕΛοβέροιες, αλλά και γιατί άνοιξε την πόρτα να περάσουν το κατώφλι της ακατάλληλοι μεγαλομέτοχοι σαν τον αμέσως προηγούμενο και λόγω β) της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας του Αλέξη Κούγια, που όσα σωστά και καθόλου αυτονόητα κι αν έκανε για να πανηγυρίσει την άνοδο. μυαλό δεν λέει να βάλει σ’ ορισμένα πράγματα.

Χθες όμως, το πρώτο (και) προσωπικό χειροκρότημα που εισέπραξε, ήταν μια αρχή για ουσιαστική αναγνώριση της προσπάθειάς του, γεγονός που οφείλει να λάβει ο ίδιος σοβαρά υπόψη του, προκειμένου να αφουγκραστεί και να κατανοήσει τι πραγματικά ζητάει από εκείνον αυτή η κερκίδα.

Το δεύτερο μεγάλο κέρδος, ήταν το συναίσθημα του πρώτου εορτασμού ενός γεγονότος, μιας επιτυχίας, στο AEL FC ARENA, μετά τα εγκαίνια του γηπέδου. Πέντε χρόνια μιζέριας, που οδήγησαν ακόμη και σε αποχώρηση απ’ αυτό, δημιούργησαν σε πολλούς την αίσθηση ενός χώρου που ήταν έδρα αλλά… δεν ήταν, που ήταν καμάρι και κατάρα ταυτόχρονα κι επί της ουσίας, αντί να ωθεί εμπόδιζε την ομάδα να προχωρήσει μπροστά.

Από χθες λοιπόν, έχω την αίσθηση πως ξορκίστηκε το κακό, πως επήλθε επιτέλους ο απογαλακτισμός απ’ το πατρικό, το θρυλικό Αλκαζάρ και μπορεί πλέον ιστορία να γραφτεί και στα δικά του τσιμέντα.

Το πώς και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να γραφτεί αυτή η ιστορία, αποτελεί επόμενο κεφάλαιο, που θα ‘χουμε ένα καλοκαίρι να το συζητάμε. Προς το παρόν, μας αξίζει να απολαύσουμε τις στιγμές…


Ένα σχόλιο για το “ΤΑ ΔΥΟ ΕΞΤΡΑ ΚΕΡΔΗ ΜΙΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗΣ ΑΕΛΙΚΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ

  1. Για τον Πηλαδακη εχω ακουσει τα παντα: αλλα να τον κατηγορουν και για τον Πλεξιδα και τον καθε απιθανο που ανελαβε μετα απο αυτον; Το οτι μετα απο αυτον θα προεκυπταν απιθανα ατομα θα επρεπε να το σκεφτουν πρωτα οι «επικριτές». Οσο για τους οργανωμενους τι να πει κανεις, καταφεραν ακομα και στην γιορτη της ανοδου να βρουν λογο αποχης και διαφοροποιησης. Αυτοι οι ανθρωποι ζουν αποκλειστικα μεσα απο τη μιζερια της ομαδας. Κατα βαθος επιδιωκουν τη μιζερια και την αποτυχια, γιατι τοτε θεωρουν οτι αποκτουν λογο και ρολο. Αρρωστια..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *