ΚΑΛΑ ΤΟ ΛΕΕΙ… ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ «ΑΚΑΤΑΝΟΜΑΣΤΟ»! (ΗΧΗΤΙΚΟ) ?>

ΚΑΛΑ ΤΟ ΛΕΕΙ… ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ «ΑΚΑΤΑΝΟΜΑΣΤΟ»! (ΗΧΗΤΙΚΟ)

Πέρασαν σχεδόν τρεις μήνες απ’ την τελευταία φορά που έγραψα εδώ μέσα. Κι ο λόγος ήταν η εσωτερική και καθαρά ανθρώπινη άρνησή μου, να μπω ξανά στη διαδικασία να αναμασήσω πράγματα χιλιοειπωμένα, μέσα απ’ την προσέγγιση των χιλιάδων προβλημάτων που αντιμετώπισε αυτή η ομάδα που λέγετε ΑΕΛ, στη διάρκεια των χρόνων που δημοσιογραφώ. Μετρήστε απ’ τον Μάρτιο του ‘92… Πάνε κοντά 25 χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και σας βεβαιώνω πως τα καλά, εκείνα που είχα ν’ ασχοληθώ κατά κανόνα με μπάλα και δευτερευόντως με οτιδήποτε άλλο, δεν χρειάζονται περισσότερα απ’ τα δάχτυλα του ενός χεριού για να μετρηθούν. Ε, κουράστηκα προφανώς…

Είχα πιστέψει, βλέπετε, πως η επάνοδος στη Super League μετά από 5 χρόνια απίστευτης φαγούρας, θ’ αλλάξει και το κλίμα, θα απομακρύνει την εσωστρέφεια και θα δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που θα μας επιτρέψει και πάλι να μιλάμε πρώτα για μπάλα και μετά για όλα τ’ άλλα. Γι’ αυτό και ένιωσα έντονη απογοήτευση όταν αντ’ αυτού, μια σειρά γεγονότων για τη διαχείριση των οποίων φέρει δυστυχώς ειδοποιό ευθύνη η ίδια η ΠΑΕ, προκάλεσε τον κατακλυσμό της φίλαθλης καθημερινότητάς μας με κουβέντες για το ορθό ή όχι της (ενδεικτικά αναφέρω) ξαφνικής φυγής του Τσώλη, της πρόσληψης του Αναστασιάδη, της αναστολής λειτουργίας των Monsters, της ανταλλαγής εξωδίκων μεταξύ ΠΑΕ και Ερασιτεχνικής και μάλιστα μ’ έναν τρόπο που δεν προήγαγε το δημιουργικό σκέλος μιας αντιπαράθεσης, αλλά ενείχε στις περισσότερες των περιπτώσεων παρόρμηση και έντονα χαρακτηριστικά γκρίνιας. Γκρίνιας, γκρίνιας, γκρίνιας… Δε με νοιάζει από ποιον και προς ποιόν, αν και στις περισσότερες των περιπτώσεων εκδηλώνονταν απ’ όλους προς όλους. Με νοιάζει πάνω απ’ όλα, ότι κατά το λεξικό ως «γκρίνια» ορίζονται «τα συνεχή παράπονα, η εριστική διάθεση και συμπεριφορά» και ως συνώνυμά της καταγράφονται «η μεμψιμοιρία και η μουρμούρα». Μια τέτοια ατμόσφαιρα λοιπόν, δεν την λες και πηγή έμπνευσης…

Περίμενα ωστόσο ν’ αρχίσει το έρμο το πρωτάθλημα, μπας και προκύψουν τα αγωνιστικά εκείνα θέματα που θα προκαλούσαν και πάλι το ενδιαφέρον μου με τέτοιο τρόπο, που να με οδηγήσει μπροστά στον υπολογιστή διατεθειμένο να ξανακοπανήσω πλήκτρα. Είχα σχεδιάσει μάλιστα σαν σήμερα, πρεμιέρα, γαρ, να κάνω την αρχή! Μα που ζούσα; Στη χώρα του Μαρινάκη, του Μελισσανίδη, του Αλαφούζου και του Σαββίδη… Στη χώρα του Γκιρτζίκη και του Κοντονή… Σ’ αυτή δε ζούσα; Στη χώρα της ΕΠΟ και των υφυπουργικών-πολιτικών διαπιστώσεων, αλλά ποτέ των σχεδιασμών και των σοβαρών προθέσεων, δεν ζούσα; Σ’ αυτήν δεν εξακολουθώ να ζω;

Κάπου εκεί, παρακολουθώντας ένα ακόμη πανηγυράκι εντυπώσεων, που με αφετηρία και ορίζοντα όλων των παραπάνω την κάθε είδους εξουσία, εξυπηρετεί μόνο εκείνους που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση των χαλίφηδων, κατέληξα πως διαχρονικά εκείνο που με κρατάει συναισθηματικά όρθιο, είναι η ΑΕΛ και η μοναδικότητα της εκάστοτε θέσης της απέναντι σ’ όλα αυτά. Κι αυτός είναι κι ο λόγος που τελικά αποφάσισα σήμερα να γράψω. Κι ας μην είναι μέρα πρεμιέρας…

Είναι που μια ανησύχησα αν η θέση της ΑΕΛ εξακολουθεί να είναι μοναδική, διαφορετική κι ανεξάρτητη και μια δεύτερη, ανησύχησα ακόμη περισσότερο αν η θέση αυτή είναι ξεκάθαρη απέναντι στο ίδιο το κοινό της ομάδας. Δεδομένου μάλιστα πως είναι πολλοί εξ ημών που το ‘χουν δέσει κόμπο ότι η σημερινή ΠΑΕ «τα έχει τα κονέ της», είδα μπροστά τον κίνδυνο μιας ρήξης διαφορετικής απ’ τις άλλες. Μιας ρήξης που ποτέ πριν δεν θυμάμαι να μας είχε χτυπήσει την πόρτα. Μιας ρήξης που την θεωρώ ικανή να οδηγήσει μια για πάντα στην απώλεια όχι μιας μάχης, αλλά του πολέμου, απέναντι στον προαιώνιο εχθρό: το κατεστημένο! Γιατί πίστευα και πιστεύω, πως όσο κι αν τρώμε μεταξύ μας τα μουστάκια μας, βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να διαβιώνουμε. Αρκεί να ‘ναι αραγές το μέτωπο απέναντι στον εξωτερικό εχθρό. Αν δεν είναι όμως, δεν θα μιλάμε πλέον για διαβίωση, αλλά για επιβίωση!

Βλέποντας λοιπόν κάποια βράδια πριν, πως ο ακατονόμαστος του ελληνικού ποδοσφαίρου εξέφρασε με καθυστέρηση αλλά με συγκεκριμένο τρόπο την αντίθεσή του στην αναβολή του πρωταθλήματος και διαπιστώνοντας ταυτόχρονα πως ακόμη και οπαδοί της ΑΕΛ, αγνοώντας το περιεχόμενο προηγούμενων σχετικών και λεπτομερέστερων ανακοινώσεων της ΠΑΕ, έσπευσαν να επικαλεστούν έως και δημοσιεύματα μέσων προσκείμενων στους υπόλοιπους καταστροφείς των Κυριακών μας (αρκεί που επιβεβαίωναν με χαρά την πεποίθησή τους για την «εξαρτώμενη» ΑΕΛ), ζήτησα απ’ τον μεγαλομέτοχο Αλέξη Κούγια να κατανοήσει την ανάγκη διαρκούς και με σαφήνεια διαφοροποίησης των θέσεων της ομάδας μας, από εκείνες του εκάστοτε εν ενεργεία ή υπό εκκόλαψη χαλίφη.

Αντιλαμβανόμενος ελπίζω το κρίσιμο της υπόθεσης, έκανε με πρωτοβουλία του άμεση παρέμβαση στην ραδιοφωνική μου εκπομπή, προχωρώντας σε μια σειρά δηλώσεων που δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, δεν αναπαρήχθησαν από άλλα μέσα, που τελικά, ή τους αρέσει να ψαρεύουν στα θολά ή απλά δεν έχουν την ίδια ανησυχία ή την ίδια αντίληψη με του λόγου μου, για την προστασία της ΑΕΛ με οποιοδήποτε καθεστώς και κόστος.

Απ’ αυτή τη συνομιλία λοιπόν, έμαθα μέσες άκρες απ’ τον Κούγια και μαζί οι ακροατές μου, πως σύμφωνα με την προσέγγισή του, ανεξάρτητα αν σήμερα συμπίπτει ή όχι μια θέση της ΑΕΛ μ’ εκείνη του Ολυμπιακού ή αύριο κάποιου άλλου, σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται τα κίνητρα που την υπαγορεύουν. Εν προκειμένω, δεν έχουμε καμιά δουλειά να ταυτιζόμαστε με τον Ολυμπιακό. Αν δηλαδή ο Ολυμπιακός κόπτεται σήμερα να μη χάσει την εξουσία που είχε και καταχράστηκε, διαλύοντας το ελληνικό ποδόσφαιρο, η ΑΕΛ νοιάζεται για τον έναν ακόμη μήνα που θα μείνει χωρίς έσοδα, ενώ τρέχουν οι υποχρεώσεις της και χωρίς κάποιος να δίνει εγγυήσεις πως θ’ αλλάξει συνολικά το πλέγμα του ποδοσφαίρου μας κι όχι μόνο τα πρόσωπα. Εκ των πραγμάτων, δεν είναι δυνατόν ποτέ τα συμφέροντα της ΑΕΛ να ταυτιστούν μ’ εκείνα του ΠΟΚ ή του ΠΑΟΚ κι όσοι μας ταυτίζουν εκτίθενται. Η ΑΕΛ δεν κάνει αυτή τη στιγμή τίποτα άλλο απ’ τον να διεκδικεί τα συμφέροντά της και την εν γένει θέση της στη Super League, ούσα η μόνη ομάδα που αντέδρασε από δεκαημέρου, διαβλέποντας τις εξελίξεις και ζητώντας άμεση σύγκλιση του Δ.Σ. του συνεταιρισμού (σ.σ. που δεν έγινε).

Είπε φυσικά κι άλλα ενδιαφέροντα (γι’ αυτό και τα βασικά σημεία της συνομιλίας τα παραθέτω σε σχετικό ηχητικό απόσπασμα που αξίζει να ακούσετε) και με βάση αυτά κρίνεται και θα κριθεί σε βάθος χρόνου, τουλάχιστον από μέρους μου. Εξάλλου, τον ήξερα ως δικηγόρο, ως παράγοντα, ως ιδιοκτήτη του ΠΑΣ και της Παναχαϊκής, αλλά τώρα τον μαθαίνω ως διοικητικό ηγέτη της ΑΕΛ και δη, στη μεγάλη Λίγκα. Επί του παρόντος όμως, δεν θέλω να ξεστρατίσω το κείμενο απ’ το εξ’ αρχής ζητούμενο. Και το ζητούμενο είναι να γίνει αντιληπτό προς όλες μα όλες τις κατευθύνσεις, πως απέναντι στο εκάστοτε κατεστημένο, η ΑΕΛ οφείλει να παρουσιάζεται με ηχηρή, ανεξάρτητη θέση και αραγές μέτωπο σε όλο του το εύρος. Κι όποιος το ραγίζει για οποιονδήποτε λόγο και με οποιονδήποτε τρόπο, είτε λέγεται μεγαλομέτοχος ή πρόεδρος, είτε οπαδός ή φίλαθλος, φέρει και την ευθύνη…

Το ίδιο επαναλαμβάνω ισχύει και για τα εσωτερικά, που δυστυχώς, ξέρω και ξέρετε πως με δεδομένους τους πρωταγωνιστές της εποχής, θα τα ξαναβρούμε σύντομα μπροστά μας. Ζωή να ‘χουμε μόνο και πληκτρολόγια για να σπάμε!

Ακούστε το απόσπασμα:

Χρήστος Τσούμαρης


Ένα σχόλιο για το “ΚΑΛΑ ΤΟ ΛΕΕΙ… ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ «ΑΚΑΤΑΝΟΜΑΣΤΟ»! (ΗΧΗΤΙΚΟ)

  1. Χρήστο σε γενικές γραμμές εκφράζεις το μέσο φίλαθλο της Α.Ε.Λ. Νομίζω ότι πρέπει να καταλάβουν όλοι – και η διοίκηση πρωφανώς – ότι η Α.Ε.Λ. είναι κάτι διαφορετικό. Δηλαδή εγώ τις ομάδες τις χωρίζω σε τέσσερις κατηγορίες χωρίς να εξετάσω ποια είναι η μεγαλύτερη – μικρότερη: 1) είναι οι ομάδες του ΠΟΚ, 2) οι ομάδες τις Θεσσαλονίκης (αρης, παοκ, ηρακλης), 3) όλες οι άλλες οι ομάδες και 4) η Α.Ε.Λ.. Έτσι πρέπει να λειτουργούμε νομίζω και έτσι πρέπει να μας αντιμετωπίζουν και οι υπόλοιποι. Αυτή είναι η ταυτότητά μας.
    Όσον αφορά στη διοίκηση επειδή με τα λάθη της και τα σωστά της δεν μπορεί να συσπειρώσει πλέον τον κόσμο ας σιωπήσει επιτέλους και ας αφήσει το ποδοσφαιρικό τμήμα με τις εμφανίσεις του και τα αποτελέσματά του να το κάνει. Και είμαι σίγουρος ότι θα το κάνει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *