Τ’ ΑΛΟΓΑΚΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ… ?>

Τ’ ΑΛΟΓΑΚΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ…

Όταν στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν έχεις βγάλει μεταξύ άλλων στον τάκο ακόμη και την κόρη του (τότε προέδρου της ΑΕΛ) Βαγγέλη Πλεξίδα, για τους συνειρμούς που μπορεί να προκαλέσει η σημειολογία μιας αναμνηστικής παρεϊστικης φωτογραφίας της με την φανέλα του Ολυμπιακού μπροστά απ’ τον Πύργο του Άιφελ και ταυτόχρονα, δεν είσαι στρουθοκάμηλος, είναι αδύνατο να αγνοήσεις το σημερινό πρωτοσέλιδο του «Φωτός»…  Αν το έκανες, θα γινόσουν ταυτόχρονα σαν τα μούτρα των δημοσιογράφων εκείνων απ’ τους οποίους σφίζουν αυτές οι κάθε λογής γαυροφωλιές, αετοφωλιές κι όπως θέλετε πείτε τις τέλος πάντων…

Επειδή όμως απ’ τη φτιαξιά μου ούτε είμαι ούτε θέλω να γίνω σαν και του λόγου τους, οφείλω να ομολογήσω πως σ’ αυτό το πρωτοσέλιδο δεν είδα και δεν διάβασα καν τις επιστημονικές τοποθετήσεις ενός εκ των κορυφαίων ποινικολόγων της χώρας, που δικαιώνουν την επιχειρηματολογία Μαρινάκη, κόντρα στην εισαγγελική πρόταση για παραπομπή σε δίκη και προφυλάκισή του. Ένα γεγονός που δικαίως απ’ την πλευρά της μια εφημερίδα αυτής της συνομοταξίας το έκανε σημαία της! Είδα τον ηγέτη της ΑΕΛ σε φωτογραφία μεγέθους αφίσας και διάβασα δίπλα να δικαιώνει τις επί του προκειμένου θέσεις του ανθρώπου (λέμε τώρα) που με την συγκεκριμένη δράση για την οποία παραπέμπεται, αποτέλεσε τον δήμιο της ομάδας μου και ταυτόχρονα, τον δήμιο των πιο μεγαλόπνοων ποδοσφαιρικών ονείρων που έπλασε στην σύγχρονη εποχή μια ολόκληρη πόλη.

Κι επειδή δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνων που για ασήμαντη αφορμή έστησαν στο εδώλιο την οικογένεια Καντώνια, ούτε εκείνων που χαρακτήριζαν με εμπάθεια «κατσαρολά» τον Σωτηρούλη, ούτε εκείνων που θεωρούσαν δεδομένη τη νίκη επί του Παναθηναϊκού «για να σωθούμε και θα του δώσουμε τον τελικό», ούτε εκείνων που αγνοούσαν την περήφανη στάση του Πηλαδάκη απέναντι στην εγκληματική οργάνωση, βλέποντας και κατακεραυνώνοντας μόνο τα στραβά του, ούτε εκείνων που ήθελαν δια της βίας να νουθετήσουν το «αναγκαίο κακό» (λένε) που άκουγε στο όνομα Πλεξίδας, αλλά ούτε κι εκείνων που ταυτίζοντας την ψήφο με την θέση, έσπευσαν από καιρό να κατατάξουν την ΑΕΛ σε άρμα, φτάνοντας σε σημείο άλλα ν’ ακούν κι άλλα να αναπαράγουν, θέλω μ’ αυτό το κείμενο να καταγραφεί το εξής…

Το ζητούμενο για μένα ούτε ήταν, ούτε θα γίνουν ποτέ οι κάθε λογής ταμπέλες, πριν δω με τα μάτια μου τα αδιάσειστα στοιχεία της τοποθέτησής τους. Πόσο μάλλον σε μια περίοδο που οι καθημερινές εξελίξεις και οι ανατροπές σε κάθε λογής ψηφοφορίες, είναι προφανείς και ουδείς μπορεί να προβλέψει πριν τις εκλογές της ΕΠΟ, που ακριβώς θα καθίσει η μπίλια. Θεωρώ δε, πως για να κατατάξεις οποιαδήποτε ομάδα – κατά τη μόδα της από Κόκκαλη εποχής – σε άρμα, θα πρέπει να τρέξει πολύ νερό στ’ αυλάκι και να κυλήσουν πολλές μπάλες στο γρασίδι των αγωνιστικών χώρων. Αφήστε που κατά μια άποψη, σ’ ένα τόσο ρευστό περιβάλλον, μόνο ένας ηλίθιος θα αυτοπροσδιορίζονταν αυτή τη στιγμή ως επιβάτης άρματος…

Γι’ αυτό άλλωστε και το τελευταίο διάστημα, σε κάθε περιστατικό που γεννούσε επί του προκειμένου εύλογο προβληματισμό, αναζητούσα την λογική εξήγηση. Και την έβρισκα. Και σχεδόν σε απόλυτο βαθμό, ταίριαζε στα μάτια μου με την ιδέα μιας ΑΕΛ που χωρίς φοβίες και αναστολές θα λέει την άποψή της και θα την διεκδικεί. Και στα παλιά μου παπούτσια ποιος άλλος ρίχνει ίδια ψήφο και για ποιο λόγο ή ποιος χοντρός ή αδύνατος την ερμηνεύει κατά το δοκούν. Ήρθαν όμως τις τελευταίες μέρες τρία διαδοχικά περιστατικά, με αποκορύφωμα το σημερινό, να με πείσουν πως αλλού είναι επί του παρόντος το μείζον πρόβλημα. Που; Στην μη συνειδητοποίηση εκ μέρους του Αλέξη Κούγια, της συνθήκης που λέει πως τόσο για τον ακραίο οπαδό όσο και για τον πλέον ήπιο φίλο της ΑΕΛ, όπου πατάς και όπου βρίσκεσαι και μ’ οποιαδήποτε ιδιότητα θεωρείς ότι μιλάς, δεν είσαι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απ’ τον πρόεδρο της ομάδας του. Αυτής της ομάδας που μια φορά κι έναν καιρό όχι τόσο μακρινό, κάτι παχύδερμα ήθελαν επιτακτικά και εκβιαστικά να αφανίσουν.

Δικαιολογώ λοιπόν πλήρως κι όποιον ξέρασε κι όποιον έβρισε κι όποιον σαν κι εμένα ένιωσε το αίμα να παγώνει στις φλέβες του βλέποντας αυτό το πρωτοσέλιδο. Κάτι που δε μου είχε συμβεί ούτε στις πρόσφατες δηλώσεις Κούγια περί των προσωπικών σχέσεων με τον εκ των υπηρετών του συστήματος Γκιρτζίκη, ούτε στην δήλωση αποθέωσης του Βασάρα, ήτοι του υιού του κλέφτη του κυπέλλου Ελλάδος του ’82 και δράστη της παρολίγον κλοπής κι εκείνου του 2007, όταν μπροστά στα μάτια του έδειξε «παίζετε» στο εξόφθαλμο φάουλ του Ρομέρο στον Κοτσόλη, δίνοντας την δυνατότητα στον Μάντζιο να χάσει την ευκαιρία της χρονιάς. Θεώρησα ωστόσο και τις δύο δηλώσεις αχρείαστες και προβληματίστηκα γι’ αυτό ακριβώς… Αν ο Αλέξης Κούγιας έχει φροντίσει να καταλάβει επακριβώς που βρίσκεται ή αν τέλος πάντων, αναγνωρίζει ως άνθρωπος του ποδοσφαίρου το μέγεθος της ΑΕΛ, αλλά αρνείται να μπει στη διαδικασία ανάγνωσης των πολλών ιδιαιτεροτήτων που κρύβει ο τόπος, οι άνθρωποί του και η ιστορία της ίδιας του της ομάδας. Έτσι ή αλλιώς, πάντως, πρόβλημα είναι. Ένα πρόβλημα που αποκτά βέβαια ατέρμονες διαστάσεις, όταν στο κάδρο μπει η εικόνα. Γιατί η εικόνα, σαν και τη σημερινή, είναι πολύ δυνατή…

Τα γράφω όλα αυτά λοιπόν, με την ελπίδα να καταλάβει ο μεγαλομέτοχος των «βυσσινί», πως πέρα απ’ το οποιοδήποτε συγκυριακό προσωπικό ή ομαδικό συμφέρον, την πολιτική, την διπλωματία, τις παραγοντικές ντρίμπλες και τ’ ανάποδα ψαλίδια, υπάρχει ένα πλατύ κοινό που χωρίς αυτό η ΑΕΛ δεν πήγε πουθενά και το οποίο οφείλεις όχι να το υπηρετείς, ούτε να το υπακούς, αλλά να το αφουγκράζεσαι.

Κι ίσως τελικά να ‘ναι για καλό που ‘σκασε τώρα αυτή η υπόθεση, λίγες μέρες πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους, αν μπαίνουν… Γιατί αν δεν μπαίνουν, με δεδομένη και την διατάραξη των σχέσεων με Monsters κι Ερασιτεχνική, θα ‘ναι κρίμα για όλη αυτή την ποδοσφαιρικά υγιή και ορθόδοξη προσπάθεια που τρέχει στα ποδοσφαιρικά τμήματα κι έχει πολλά να υποσχεθεί για την σεζόν που αρχίζει και τις άλλες που έρχονται. Θα ‘ναι κρίμα για τους Αναστασιάδηδες, τους ποδοσφαιριστές όλων των ηλικιών, την ΑΕΛ ως υπόσταση και κυρίως, για τον ίδιο τον εμπνευστή κι εγγυητή αυτής της προσπάθειας, τον Αλέξη τον Κούγια.

Τι άλλο να πω ενόψει και της έναρξης του πρωταθλήματος; «Τ’ αλογάκι της Παναγιάς μαζί μας»!!! Και το εννοώ… Μέσα σ’ αυτό το τρικυμιώδες καλοκαίρι που πέρασε, ήταν το μόνο που άκουσα και ως σύλληψη αντιπροσώπευε αυτή την παλιά, καλή, αυθεντική ποδοσφαιρική πλάκα…

Χρήστος Τσούμαρης / tsoumbox.onlarissa.gr


2 σχόλια για το “Τ’ ΑΛΟΓΑΚΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ…

  1. Χρήστο, συμφωνώ μαζί σου στο συμπέρασμα που βγάζεις για την συμπεριφορά του μεγαλομετόχου. Σήμερα η ΑΕΛ χρειάζεται ένα πρόεδρο με γνώσεις νομικές, ποδοσφαιρικές αλλά και βαθιά γνώση της ανθρωπογεωγραφίας, ανθρωπομορφίας του Ελληνικού ποδοσφαίρου, για να μπορέσει να σταθεί στα λεγόμενα μεγάλα σαλόνια (τρομάρα τους). Αυτά είναι αλήθεια ότι τα έχει ο ιδιοκτήτης της ομάδας μας. Χρειάζεται όμως πάνω απ’ όλα ο εκπρόσωπός της που δεν είναι κανένας άλλος από τον ιδιοκτήτη να είναι ποτισμένος με την συμπεριφορά των φιλάθλων της ΑΕΛ, που βγαίνει από τους τίτλους και τις πορείες που έχει κάνει αυτή η διαφορετική για το Ελληνικό πρωτάθλημα ομάδα, αλλά και από τα ανελέητο κυνηγητό που τις έχει κάνει το σύστημα σε διάφορες φάσεις τις ιστορίας της. Γνωρίζω είναι πολύ δύσκολο να το κάνει αυτό κάποιος που δεν είναι Λαρισαίος, όχι όμως ακατόρθωτο. Αυτό πρέπει λοιπόν να έχει στο μυαλό του ο καθένας που εκπροσωπεί την ΑΕΛ. Δύσκολο ε; αλλά είναι πολύ δύσκολο να λες ότι είσαι ΑΕΛ, γιατί είναι άλλη φιλοσοφία, άλλη ιστορία αυτή η ομάδα. Η τα δέχεσαι και τα ακολουθείς ή …

  2. Απο την στιγμη που ο Κουγιας τα βαλε με την ΑΕΛ τελειωσε.Οπου ΑΕΛ βαλε οπαδοι και ερασιτεχνικη.
    Οσο πιο γρηγορα φυγει τοσο καλυτερα.Και ισως αντεξουμε.Και ισως κατσει η μπιλια στο βυσσινι και βγουμε δυνατοτεροι απο αυτην τη λαιλαπα.
    Καθαρση σε ολα τα επιπεδα.

    Οσο για σενα Χρηστο θελει μαγκια αυτο π εκανες και μπραβο.Συνεχισε το ομως για να σβησει και το εμετικο κεραταδες και δαρμενοι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *