ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΨΥΧΡΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ… ?>

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΨΥΧΡΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ…

Υπό κανονικές συνθήκες, σήμερα θα κουβεντιάζαμε για την καλή κατ’ εμέ εμφάνιση της ΑΕΛ, που σύμφωνα με τον προπονητή του Ηρακλή, οδήγησε την ομάδα του σε κατάρρευση, ανέτρεψε το σοκ του σε βάρος της σκορ και όδευε προς μια άνετη νίκη της τάξης του 3-1 με 4-1, με βάση τουλάχιστον την εικόνα του αγώνα και των ομάδων, ως το χρονικό σημείο «0» της αναμέτρησης.

Κατ’ επέκταση, θα μιλούσαμε για το πολύ τρέξιμο και το φιλότιμο των παιδιών, τον καλό ρυθμό, την ανάπτυξη απ’ τα άκρα, τις καλές και κακές συνεργασίες, τις ατέλειες, την ατυχία με τον τραυματισμό του Ναβάρο, την κακή βραδιά του Μονιάκη, το αργό – όταν ανεβαίνει ψηλά – κέντρο άμυνας, την συνέπεια του Φατιόν, την αδυναμία του Αναστασόπουλου να νικήσει τα ένστικτά του, ώστε να αναπληρώσει με επάρκεια τον παίκτη που θα ‘πρεπε να ‘χε πάρει και δεν πήρε η ομάδα στη θέση του, τις ανάσες που δεν έχει ο Λαμπρόπουλος, την διεισδυτικότητα του Ντέλετιτς, την σπουδαία απόδοση του Αβραάμ, την χρησιμότητα του Ναζλίδη που δεν είναι φορ περιοχής, την θετική παρουσία του Κοντόν και του Ρέντζα κι ένα σωρό άλλα ωραία και ποδοσφαιρικά…

Αντί για 3-1 ή 4-1 όμως, το κοντέρ έγραψε ένα μεγαλόπρεπο κι οδυνηρό 2-2, σε μια απ’ τις σπάνιες περιπτώσεις που θα με δείτε να πιστεύω πως ένα ματς κρίνεται κυριολεκτικά σε μια και μόνη φάση. Αυτή που ο Ντεγκρά, παίζοντας με την ψυχοσύνθεση και τα νεύρα χιλιάδων ανθρώπων, αλλά και με τον ιδρώτα των συμπαικτών του, αποφάσισε να επιδοθεί σε ένα ρεσιτάλ ανευθυνότητας κι επιδεικνύοντας παντελή έλλειψη σοβαρότητας, επαγγελματισμού και καθήκοντος, δίνοντας δώρο στον αντίπαλο ένα αναπάντεχο γκολ κι απορρυθμίζοντας πλήρως την αγχωμένη από κει κι έπειτα (πρώην) ομάδα του.

Κάποιοι μίλησαν για λάθος… ΛΑΘΟΣ! Το λάθος στο ποδόσφαιρο είναι στιγμιαίο. Κακή πάσα, κακή εκτίμηση μιας απόστασης ή των φάλτσων της μπάλας, ένα γλύστρημα, μια κακή έξοδος, μια γκέλα στο χορτάρι, ένα ψίγμα αφηρημάδας ή έλλειψης συγκέντρωσης… Σ’ αυτή την περίπτωση όμως, τι ακριβώς ίσχυσε απ’ όλα αυτά; Και σε ποια φάση του «λάθους»; Μιλάμε για την πρώτη φορά που δεν απομάκρυνε την μπάλα; Μήπως για την δεύτερη, μετά την ντρίμπλα; Ή μήπως για την βεβιασμένη λάθος πάσα του, στο δεύτερο κακό κοντρόλ; Χωρίς να υπονοώ τίποτα περισσότερο, παρά μόνο περιγράφοντας τη φάση όπως την είδαν τα δικά μου μάτια, μιλάμε για ποδοσφαιρικά εγκληματική αμέλεια κατ’ εξακολούθηση και για απόλυτη άγνοια κινδύνου, που σαφώς μπορούν να ερμηνευτούν ως ακραία αντιεπαγγελματική συμπεριφορά, ώστε να επισύρουν και αντίδραση της ομάδας.

Κι όμως, επί της ουσίας η σημερινή κουβέντα δεν γίνεται ούτε καν γι’ αυτό το καθοριστικό γεγονός, παρά γίνεται πάλι για τον Κούγια και την επιλογή του, όχι εν θερμώ – δηλαδή πάνω στη στιγμή του λάθους – να σηκώσει δημόσια χέρι στον ποδοσφαιριστή. Αν το περιστατικό συνέβαινε εντός των αποδυτηρίων, θα ‘ταν σίγουρα άλλη η κουβέντα, όσο καταδικαστέα κι αν παρέμενε η πράξη (σ.σ. εξάλλου στ’ αποδυτήρια όλου του κόσμου συμβαίνουν έτσι κι αλλιώς σημεία και τέρατα και κάθε ομάδα οφείλει να ‘χει τους μηχανισμούς να τα διαχειρίζεται σε όλα τα επίπεδα). Γεγονός, που με υποχρεώνει να υπογραμμίσω κι εδώ, όπως έχω ήδη κάνει και μ’ άλλους τρόπους, ότι αν είναι κάθε αφεντικό να σηκώνει χέρι όποτε διαπιστώνει αντίστοιχη συμπεριφορά υπαλλήλου του, δεν θα μιλάμε για ανθρώπινο (εργασιακό) πολιτισμό, παρά μόνο για ζούγκλα!!!

Κρίμα και πάλι, λοιπόν, γιατί ως αδικημένη επικοινωνιακά προκύπτει ξανά η ομάδα, ξανά ο άξιος αγώνας των υπολοίπων παικτών, ξανά ο ίδιος ο Κούγιας απ’ τον εαυτό του, αφού προφανώς αδυνατεί ή δεν θέλει στην τελική να κατανοήσει, τι είναι ικανή να καταστρέψει μια στιγμή ή ένα λάθος πάνω στο λάθος, εκτός από ένα ψυχρό συμβόλαιο…


Ένα σχόλιο για το “ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΨΥΧΡΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ…

  1. Τι λες τωρα ;
    Τι πας να σώσεις ;
    Εδω μας κλαίνε φίλοι και εχθροί και εσυ κανεις ανάλυση λάθους .
    Χρηστάκη η ιστορία γράφει αγορινα ..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *