ΟΠΟΙΟΣ ΨΑΧΝΕΙ… ΒΡΙΣΚΕΙ!!! ?>

ΟΠΟΙΟΣ ΨΑΧΝΕΙ… ΒΡΙΣΚΕΙ!!!

Η χρονική απόσταση απ’ το επόμενο ματς των «βυσσινί» κι ας είναι αυτό με την ΑΕΚ, επιτρέπει ακόμη και σήμερα την κουβέντα και τις αναλύσεις επί των αναλύσεων τόσο για την εικόνα της ΑΕΛ στη Λιβαδειά, όσο και για το τελικό, ισόπαλο αποτέλεσμα. Έστω και καθυστερημένα λοιπόν, είπα να κάνω κι εγώ την απόπειρα να διατυπώσω γραπτώς την άποψή μου, με την οποία θέλω να δώσω βαρύτητα στη συνολική ως σήμερα εικόνα των «βυσσινί» κι όχι αποκλειστικά σ’ ένα 90λεπτο…

Γιατί αν ήταν να μείνω μόνο σ’ αυτό, θα μου ήταν εύκολο να πω ότι η ομάδα πρέπει να ‘ναι ευχαριστημένη με το «Χ», αφού έμεινε πρώτη πίσω στο σκορ κι αφού με τον βαθμό κράτησε από κάτω της στον πίνακα όλους τους υποψήφιους για φούντο, μεταξύ των οποίων και τον ίδιο τον Λεβαδειακό αλλά και την Κέρκυρα, που ‘χουν παίξει μέσα και τρία ματσάκια απ’ τα τέσσερα. Εξίσου εύκολο είναι να δει κάποιος ότι η μοναδική στιγμή που άγγιξε ουσιαστικά κι όχι τυχαία τη νίκη η ΑΕΛ, ήταν στο 45’, γιατί αν εκεί προηγούνταν, δύσκολα θα ‘χε γυρισμό ο αγώνας. Τέλος, μέσα στον καταιγισμό των λαθών απ’ όποιον είχε τη μπάλα στα πόδια εκατέρωθεν, είναι τυφλός όποιος δεν είδε ότι μόνο με ατομικό λάθος (σαν κι αυτό που έκανε ο «Όμηρος») θα έβαζαν γκολ οι γηπεδούχοι. Ομοίως βέβαια το ματς θα χανόταν για πλάκα αν η ΑΕΛ υπέκυπτε στον τακτικό πανικό που προκάλεσε η αλλαγή και του Φατιόν (μετά τον Αναστασόπουλο) με τον απογοητευτικό Λαμπρόπουλο. Το μείζον ωστόσο, άρα και το πιο πολύτιμο, είναι να κάνουμε μια εκτίμηση για τους λόγους που είδαμε όσα είδαμε!

Εδώ λοιπόν, υπάρχουν δύο οπτικές γωνίες προσέγγισης, εκ των οποίων η πρώτη, εξίσου απλοϊκή και εύκολη… Η ΑΕΛ ήταν συνολικά νύχτα με μέρα απ’ το ματς με τον Ολυμπιακό «κι άφησε βαθμούς στο χωριό», όπως άκουσα κάποιον να λέει. Προφανώς εννοεί το «χωριό», που την τελευταία εικοσαετία έχει τα διπλάσια χρόνια απ’ την ομάδα μας στη μεγάλη κατηγορία και προφανώς, θα περιμένει «τεσσάρα» επί της ΑΕΚ δεδομένου ότι «νικήσαμε 1-0 τον Ολυμπιακό κι εκείνος 3-0 την Ένωση». Άρα; σου λέει ο φωστήρας…

Η άλλη οπτική γωνία όμως, σε προκαλεί να δεις ποια ήταν η ΑΕΛ με τον Ηρακλή, πως προσέγγισε το ματς με την Κέρκυρα, τι ήταν αυτό που πέτυχε κόντρα στον Ολυμπιακό και τι ήταν αυτό που κράτησε αλλά και τι έψαξε ο Αναστασιάδης στη Λιβαδειά, πέρα απ’ την όποια ατομική απόδοση του κάθε ποδοσφαιριστή του.

Κατά την ταπεινή μου άποψη λοιπόν, ο Αναστασιάδης είδε να του βγαίνει λειτουργικά το πλάνο του στο γύρισμα του ματς με τον Ηρακλή και υποτιμώντας τις αργές αντιδράσεις στα μετόπισθεν, πήγε με το ίδιο 4-2-3-1 να παίξει και στην Κέρκυρα σ’ όλο το γήπεδο.

1…..2…..3…..4

         1…..2

1………2……..3

             1

Δε λέω, πήγε κάπως να μπαλάρει, αλλά κάθε φορά που οι αντίπαλοι έπιαναν μπάλα στα πόδια κι έκαναν γρήγορη πρώτη πάσα μπροστά, έψαχνες να τους βρεις. Ορθώς λοιπόν, με δεδομένη τη διάθεση αντίδρασης των παικτών ενόψει Ολυμπιακού, που εξασφάλιζε απαράμιλλο πάθος, ο τεχνικός της ΑΕΛ μάζεψε την κατάσταση με 5-4-1 σε φάση άμυνας, επιδιώκοντας να ασφαλίσει τα νώτα κι έπειτα, με 3-4-3 σε φάση επίθεσης, να ψάξει το γκολ στις ταχύτητα των άκρων και τις καλές συνεργασίες με το Ναζλίδη ή την κάθετη (χωρίς τη μπάλα) κίνηση- έκπληξη του Αναστασόπουλου στην απέναντι περιοχή.

Σε φάση άμυνας με Ολυμπιακό:

1…..2…..3…..4…..5

1……..2……3……..4

               1

Σε φάση επίθεσης με Ολυμπιακό:

      1……….2………..3

1……….2………3……….4

    1…………2…………3  

Μιλάμε για ένα σχήμα που όχι μόνο δούλεψε, αλλά αρίστευσε, βοηθούμενο κι απ’ την ιδέα του Μπέντο να παίξει μπροστά με δύο «πύργους» και χωρίς μεσοεπιθετικό στον άξονα, αλλά κι απ’ το γεγονός ότι μοιραία η άμυνα του Ολυμπιακού έπαιζε ψηλά, σχεδόν στη σέντρα, με συνέπεια η απόσταση μεταξύ τελευταίου αμυντικού και φορ της ΑΕΛ να είναι εξ’ ορισμού τέτοια, που κρατούσε την ομάδα καλοκουρδισμένη και συμπαγή.

Μετά απ’ όλα αυτά, φαντάζομαι πως λογικά σκεπτόμενος ο Αναστασιάδης, είπε να μην επαναλάβει το ρίσκο της Κέρκυρας και εμπιστευόμενος το σχήμα που νίκησε τον «γαύρο», να ξαναπαρατάξει αυτό το σύνθετο κατ’ άλλους 5-4-1, κατ’ άλλους 3-4-3 και κατ’ άλλους και τα δυο μαζί. Κι όντως, στο 50% του παιχνιδιού, στην ανασταλτική λειτουργία δηλαδή, το σχήμα απέδωσε. Δημιουργικά όμως; Που ήταν το πρόβλημα και δεν έβγαλες τις φάσεις που είχες μια εβδομάδα πριν; Αρκεί να πεις πως κάποιοι ήταν σε κακή μέρα; Δε νομίζω, γιατί αν το πεις, το πιστέψεις και δεν το ψάξεις, θα το ξαναβρείς μπροστά σου…

Πιστεύω λοιπόν πως το μυστικό ήταν στο γεγονός ότι η άμυνα του Λεβαδειακού, αντίθετα απ’ ότι εκείνη του Ολυμπιακού, δεν ξανοίγονταν ν’ ανεβεί ψηλά. Τι σήμαινε αυτό; Δείτε το παρακάτω σχήμα, κάντε μια σύγκριση με το προηγούμενο και θα καταλάβετε…

Όταν πήγαινε να ξεκινήσει επίθεση με Λεβαδειακό:

       1…..2…..3

1……2…….3…….4

1……………………2

                1

Τουτέστιν, ανεξάρτητα ξαναλέω αν ο Ναζλίδης στην κορυφή κι ο Ντοντό με τον Αβραάμ στα άκρα έκαναν καλά ή όχι τη δουλειά τους κι ανεξάρτητα αν ανέβαιναν ή όχι γρήγορα τα μπακ, εκεί στον άξονα μεταξύ αμυντικών χαφ και φορ υπήρχε ένα κενό το οποίο κατ’ αρχήν ο Αναστασόπουλος θα έπρεπε πλέον να γεμίσει όχι απλά τρέχοντας, αλλά κουβαλώντας τη μπάλα και μεταβιβάζοντας σωστά. Κάνοντας δηλαδή όπως λέμε και παιχνίδι σαν ολοκληρωμένο χαφ!!! Δεν μπόρεσε όμως… Όπως ήταν φυσικό να μην μπορέσουν στη συνέχεια κι ο Φατιόν με τον Γκόλια, όταν ο τελευταίος ανέβηκε στα χαφ (με την αλλαγή Αναστασόπουλου-Βαρέλα) και το γύρισμα σε 4-2-3-1. Που στην πορεία έγινε και 4-1-3-2, όταν μπήκε πια και ο Λαμπρόπουλος αντί του Φατιόν, μπας κι αξιοποιηθεί η κάθετη κίνηση του Ντοντό δίπλα στο Ναζλίδη.

Για να μη μπερδευόμαστε όμως με την επιμέρους διαχείριση του ματς, μένω στο γεγονός ότι με μεγάλο ρίσκο ήττας, ο Αναστασιάδης έψαξε με την είσοδο του Λαμπρόπουλου να καλύψει αυτό ακριβώς το κενό στον άξονα, μπας και φτάσει στο «διπλό». Πολύ φοβάμαι όμως, ότι ένα τόσο νευραλγικό κενό δεν γίνεται να καλυφθεί επαρκώς πριν τον Γενάρη. Πριν δηλαδή ένας παίκτης τύπους ας πούμε Ρομέου, έρθει να πλαισιώσει το ρόστερ.

Ως εκ τούτων λοιπόν, γενικό συμπέρασμα μέσα απ’ την εξέλιξη των αγώνων, είναι πως ο Αναστασιάδης δεν παύει να μαθαίνει απ’ την ομάδα του κι εκείνη απ’ αυτόν. Να εξελίσσεται και να την εξελίσσει και να επιτρέπει στα δικά μου μάτια να βλέπουν μια ΑΕΛ που με τον Ολυμπιακό ήταν καλύτερη απ’ ότι με τον Ηρακλή, όπως ήταν και καλύτερη στη Λιβαδειά απ’ ότι στην Κέρκυρα. Κι αυτό θέλω να εξακολουθήσω να βλέπω απ’ την ομάδα… Εξέλιξη!

Ταυτόχρονα, είναι δεδομένο πως ο τεχνικός της ΑΕΛ την ψάχνει συνέχεια, ξέροντας πλέον καλά τι πρέπει να κάνει μέσα κι έξω στα ντέρμπι. Το επόμενο ερώτημα που πρέπει να απαντήσει, είναι πώς να κάνει το συγκεκριμένο σχήμα να λειτουργήσει πιο δημιουργικά εκτός έδρας, σε πιο βατά ματς, ώστε να πάρει το μέγιστο της αποτελεσματικότητας. Κι εν τέλει, το τρίτο και τελευταίο ζητούμενο, μόλις περάσουν τα μαζεμένα εντός έδρας ντέρμπι, θα ‘ναι να βρεθεί η συνταγή και για τα βατά ματς εντός έδρας. Δηλαδή για εκείνα στα οποία όχι μόνο δεν θα ‘ναι αρκετό το «Χ», αλλά πολλοί θα θεωρούν τον «άσο» (με τα… χωριά), έως και αυτονόητο!!!

Προσωπικά, αποδεχόμενος πως όποιος ψάχνει βρίσκει, όσο βλέπω διαρκή αναζήτηση για το σταδιακό αλλά στέρεο χτίσιμο του αγωνιστικού χαρακτήρα της ομάδας, δεν έχω λόγο να ανησυχώ. Έλαχε όμως την υπομονή να την πάρω απλόχερα προίκα απ’ τη μάνα μου. Όσοι δεν είχατε αυτή την ευτυχία και δεν καταλάβατε ή δεν αποδεχθήκατε το low budget μοντέλο δράσης και ανάπτυξης που επέλεξε η σημερινή ΠΑΕ, ξαμοληθείτε να την ψάξετε. Θα σας χρειαστεί…


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *